Anne Çocuk Bilgisi

Sağlık, Magazin ve Haber Portalı

Çocuklarınız şımarık, arkadaşlar

Sonuçta şımarık olunca yine çocuğa kızıyorsunuz, dönüp kendinize hiç bakmıyorsunuz..

İster kızın isterseniz kızmayın. İsterseniz kavgada söylenmez deyin. Yada yumuşak karnımıza vurdun, stratejik hata yaptın deyin. Sen ne anlarsın, çocuk mu baktın büyüttün deyin. Ne söylerseniz söyleyin, çocuklarınız şımarık.

şımarık çocuk

Ama sorun onlarda değil ki. Uyuyan insana gidip “Hadi uyan” diye bir tane patlatan, canı yemek yemek isteyince odada gözüne kestirdiğine beni sen yedir diyen, istediği olmayınca avaz avaz bağıran, ağlayan çocuğun kabahati yok ki. Bütün suçu siz işteyken ona bakan anneanne ve babaanneye, bakıcıya, yuvaya, geleneklere, göreneklere, topluma da tek başına yıkamazsınız.

Bu şımarıklıkta payınız oldukça çok var. Çünkü onu şımartan sebepler sizi de şımartıyor. Mesela evde bir tür aile arası kabul günü var. Kapıdan giren “Aaaaa” diyor, “Bu da kimmiş?”Gel bir öpeyim.” “Sen ne tatlı, ne güzel bir şeysin.”

Herkes çocuğunuzu öper kucaklarken, ona övgüler yağdırırken, onu kucaktan kucağa gezdirirken, yüzünüzde mutluluğun ötesinde ise bir ifade beliriyor. Kimsenin kulağına eğilip demiyorsunuz ki: “Bu kadar ilgilenmeyin, çok şımarıyor.”

Çocuğa sürekli anlayış gösterilir. Çünkü o daha olmamış insandır. Doğruyla yanlışı ayıramaz çocuk. Masumdur. Ortamın neşesi gerçekten de çocuktur ve birçok kez kafa da şişirir. Onu kitaplardan, doğruluğu gerçekliği sürekli değişen uzman görüşlerinden yararlanarak törpülemek de mümkün değildir.

Çocuğunuzla gurur duymanız normaldir. Biri onu sevince mutlu olmanız doğaldir. Normal olmayan, siz çocuğunuz üzerinden puan kazanacaksınız diye, onun sayesinde ilgi çekeceksiniz diye, ortamdaki herkesin çocuğunuzdan sopa yemeye, onun elinde oyuncak olmaya mecbur olmasıdır. Sizin olanlara seyirci kalmanız.

Eşin dostun eğlencesi, takdir belgeniz olan çocuğunuzun vapurda, otobüste, kafede, restoranda ayakkabılarıyla koltuklara sandalyelere çıkmasına ses çıkarmamanızla ilgili de sıkıntılarım vardır. Yerlerde yuvarlanıp insanların tepesine çıkarken, bir çocuğunuza bir de onun yaptıklarına maruz kalanlara bakıyorsunuz. Gülüyorlarsa, gülümsüyorlarsa, seviyorlarsa, onunla vede sizinle konuşuyorlarsa mutlu oluyorsunuz.

Çocuğun çocuk olduğunu kabul ediyorum, fakat ona yumurcak, oyuncak değil, yetişkin değil insan muamelesi yapmak istiyorum. İnsan muamelesi yapılan çocuğun da bunu anladığını vede sakinleştiğini görüyorum, biliyorum.

Siz de dikkat edin, çocuk eğitimlerini örnek aldığınız memleketlerde, tatil için ülkenize gelen turist ailelerinde görüp imrendiğiniz, bağırıp çağırmayan, ağlamayan, taşkınlık yapmayan çocuklara anneleri babaları emin olun ki sizin gibi davranmıyor.

Çocuklar büyüklerini anlıyor. Eğer büyükler onlarla konuşmayı bilirlerse tabi ki. İki çocuğu olan bir arkadaşım var. O işe giderken çocukları arkasından ağlamıyorlar, o yokken de ağlamıyorlar, o eve gelince sarılıp akşam rutinlerini yaşıyorlar. Ona dedim ki “Nasıl oluyor bu?” Dedi ki: “Ben onlarla hep konuştum. Bebekliklerinden beri gidiyorum fakat döneceğim dedim ve hep de döndüm. Bence beni anlıyorlardı, bu yüzden ben giderken arkamdan ağlamıyorlar vede gün içinde beni defalarca arayıp konuşmak istemiyorlar, hep geri döndüğüm için bekliyorlar. Herhalde bana güveniyorlar.”

3 dil konuşan bu arkadaşımın tek kelime İngilizce veya Fransızca bilmeyen, kültür patlaması da yaşamayan bir yardımcısı vardır. Gelen giden, anneanne babaanne çocukları biraz fazlaca seviyordur. Fakat bu çocuklar şımarık da değiller. Büyükler sohbet ederken onların sözünü elbette kesiyorlar, fakat “Sen yerinden kalk ben burdan geçicem” diye diretmiyorlar. “Bana ne oynayalım, şimdi oynayalım” diye kimseye oyuncak fırlatmıyorlar.

Çocuğun nasıl şımartılmayacağını söylemek için çocuk sahibi olmaya gerek yoktur.

Ayrıca çocuğunuzu bu kadar şımartmaya hakkınız da yoktur. Hayat böyle değildir. Mücevher muamelesi yaptığınız çocuğunuza, siz devam etseniz de bir yaştan sonra başkaları mücevher muamelesi yapmayacak. Bundan sonra onun kendini nasıl hissedeceğini, yeniden aynı ilgiyi görmek için hangi yollara başvuracağını düşündünüz mü hiç?

Çocuklarınız şımarık arkadaşlar şımarık. Ve sizin bu şımarıklıkta payınız çok var. Alıştığı ilgiyi görmediğinde önündeki tabağı yere devirmesi sinir bozucudur. İstediğini -size vede mesela ortamdaki diğer insanlara- yaptırana kadar, bazen gözünde tek damla yaş olmadan avazı çıktığı kadar bağırması sinir bozucu. Ve siz çocuğunuz üzerinden ilgi toplamak, takdir edilmek istiyorsunuz.

Daha asap bozucu olan da bu işte.

Özlem Kartal

kaynak:ht.hayat.haberturk.com.tr